Nasıl merak ediyorsunuz değil mi onu? Doğum nasıl olacak, nasıl tatlı birşey dünyaya merhaba diyecek? Ve onu, sizin kanınızdan, canınızda olan birtanecik yavrunuzu kollarınıza aldığınız o anı.. İnsan annelik duygusunu yaşamasa bile inanılmaz heyecanlanıyor. Peki ya babalar.. Ya onlara ne demeli? Erkekler kadınlar gibi değil kuşkusuz. Çok da fazla duygularını ve neler hissettiklerini göz önüne çıkarmıyorlar.,

Bu işi yapmaya başladığım ilk yıllarda, çok yakın bir arkadaşımın eşi hamile kaldı. Artık görseniz, nasıl bir heyecan, nasıl bir sevinç.. Neyse, aylar geçti, annemiz 8 aylık oldu. Bir gün, babamız beni aradı. (Bu arada babamız, özel bir holdingin üst düzey yöneticilerinden) Birlikte dedik ki, anneye çok güzel bir sürpriz yapalım ve doğum odasını ona hiç hissettirmeden süsleyelim! Görseniz, tabi çalışmalar 1 ay öncesinden başlamış oldu.

Önce odasından başladık. Plana göre Amerikan Hastanesi’nde gerçekleşecek olan doğuma sabah anne geldiğinde, küçük bir oda gösterilecek ve odasının bu olduğu söylenecekti. Halbuki asıl odası, doğumdan sonra götürüleceği “suit odaydı!” (Tabi hemşireler, herkes önceden tembihli) Anne doğuma girer girmez de bütün ekip süslemelere başlayacaktı. Bütün bunları babayla kunuşup kendisine teknik bazı hususlarda bilgi verirken (hasta kabul işlemleri gibi) “o gün sen heyecanlı olursun...” diye lafa başladım. “Hayır” dedi, “Ben heyecanlanmam”. Dedim ki, “Şu anda pek tahayyül edemiyorsun, ama o gün inan çok hayacanlanacaksın”. Bizim aramızda başladı mı, “olursun - olmazsın” tartışması. Dedim ki “Tamam. O gün görüşürüz”. O da “Tamam”dedi. “Görüşüceğiz!”.

Ekibi hazırlattım. Herşey tamam. Sabah saat 08:00. Tüm ekip doğum katında.. Görseniz kimi gazete okuyor, kimi dergi; yani herkes birbirinden tamamen bağımsız gibi.. Yalnız, ekipten bir kişiye kamerayı verdim ve dedim ki, “Başından sonuna kadar babayı çekiceksin!”. Veeee... asansörün kapısı sonunda açıldı.. Anneanne, babaanne ve dedelerde yanlarında.. Neyse anneye odası gösterildi. Bizim ekip suit odaya fırladı hemen.. Kapısı pembe tüllerle kaplandı, üzerine pembe fiyonklar, kapının ortasına elinde yavrusunu tutan çok tatlı ve süslü pembe bir ayıcık.. Etrafına pembe balonlar.. İçerisi demet demet uçan balonlarla süslü.. Annenin yatağında pembe saten pike takımı, ayak ucundada yine pembe süslü tüller.. Yani anlayacağiniz, çikolatalarından dev “Dünyanın en güzel annesi” bannerına kadar herşey hazır.. Ve tabii 3. gün annenin çıkışında onu hastanenin kapısında onu bekleyecek olan beyaz “limuzine” kadar..

İşte.. Baba göründü.. Anneyi aşağıya aldılar ve doğum süreci başladı.. Baba mı nasıl? Ne durumda mı? Bana tek söylediği şey, “ Şebnem, şu anda kan dolaşımımı hissetmiyorum!” Yaaa.. beyefendi hani heyecanlanmazdınız? Gördünüz mü! İnanın, kamera burnunun dibinde her anını çekiyoruz, kesinlikle heyecandan farkında değil.. Anneyi suit odaya aldık, babayı da yan odaya! Heyecandan ne yaptığını, nereye gideceğini, kime haber vereceğini bilmiyor. (Tabii sonra holdingteki tüm arkadaşlarıyla beraber hep birlikte seyrettik ve çok eğlendik)

Baba olmak gerçekten kolay değil.. İki canı aynı anda düşünüyor ve aynı anda merak ediyorsunuz. Eşiniz ve çocuğunuz.. Her ikisi de sizin canınız.. Aslında dışarda bekleyenler için bu çok daha zor. Gelin, eşiniz bu süslemeleri beğenmeden, siz onlara sürpriz yapın. Böylesi inanın çok daha güzel. Onları şaşırtın, onları mutluluktan havaya uçurtun.. Unutmayın, anneler herşeyin herzaman en güzellerine layık. ( Aaa. Bir şey daha var! Bir kuyumcuya uğramayı da unutmayın! Annemize güzel bir takı alalım di mi!)
Eee... BABA OLMAK KOLAY DEĞİL 

NOT: Şu anda Amerikan Hastanesi’nde balon yasaktır.